keyvisual



Verslaving
drugs
Alcohol
Verslavingszorg
Familie
Nazorg
Opname Spetse Hoeve
 visie verslaving
Tips en kennis
Bert Emmen
Hulpverlening
Contactformulier



De Hulpverlening

Het verhaal van Bert

Wat de hulpverlening betreft, in ieder geval als het om drugs gaat, moet ik bekennen dat ik daar als kind al mee te maken had! Niet voor mezelf, maar in verband met mijn vader, die alcoholist was! Toentertijd heette dat nog het Consultatiebureau voor Alcoholisme. De (andere) drugs waren nog niet zo bekend, laat staan ingeburgerd. Overigens bestond dat bureau uit een enkele juffrouw! Lang heeft dat niet meer geduurd. De cannabis deed zijn intrede en werd behoorlijk gedemoniseerd. Avant la lettre dan, want het woord demoniseren hoorde je ook nog niet. Toen niet zo lang daarna de heroine zijn intrede deed, werd cannabis snel als iets ongevaarlijks beschouwd; men had in heroine een beter onderwerp! Ik moet zeggen dat het dit maal behoorlijk klopte! Het spul is inderdaad zwaar verslavend.

Het consultatiebureau kreeg al snel een andere naam n.l. het CAD, waarbij de D natuurlijk voor drugs staat. Het aantal medewerkers werd snel uitgebreid. Jammer genoeg had geen enkele hulpverlener toen verstand van heroine en eigenlijk ook niet van verslaving. Na veel vijven en zessen koos men voor het vervangen van heroine door het middel methadon. Een nog veel verslavender en ingrijpender middel dan de heroine zelf Om het gestuntel compleet te maken, gaf men iedere klant dezelfde dosis van 30 mg om te beginnen. Achteraf kan ik daar alleen maar om lachen. het beleid maakte van kleine gebruikertjes mensen die zwaar verslaafd waren (en zijn) aan methadon. De echte verslaafde had wegens de voor hem geringe dosis ook geen kans om clean te worden. Wel werd hij op de koop toe een methadonverslaafde!
 
Ik moet zeggen dat het CAD snel het een en ander bijgeleerd heeft! Men had al snel door dat dweilen met de kraan open was en men ontdekte dat men door methadon te verstrekken een prima machtsmiddel had. Met andere woorden: men weigerde de verstrekking van een medicament om mensen tot iets te dwingen. Men wist dat een heroineverslaafde, of beter een methadonverslaafde, bij onthouding zwaar ziek werd en men kende de angst hiervoor. Men heeft zich daarbij niet in het minst  niet gehinderd gevoeld door ethiek of zelfs maar fatsoensnormen! Kennis van zaken had men ook niet zo!

Zelf ben ik eens voor zo'n F.3000,- opgelicht door mijn "begeleider" Hij merkte dat ik niet mezelf was omdat mijn moeder op sterven lag en maakte daar op een misselijk makende manier gebruik van. Hij werd er enige tijd later voor ontslagen. Daar kwam men niet onderuit! Wel bood men hem meteen een nieuwe baan aan in een afkickcentrum. En ik?  Men verbood mij ooit over deze zaak nog te praten op straffe van onthouding van methadon! Niet dat ik mij daar wat van aan getrokken heb! Maar ik bedoel maar!

Tot slot wil ik nog kwijt dat ik niemand een afkickcentrum kan aanraden! Hier is men overgeleverd aan vernederingen etc. Alles tot heil van de zieke verslaafde natuurlijk! Therapeutisch verantwoord! Althans, dat beweert men!
Er zijn ook afkickcentra die uitgaan van een bijvoorbeeld religieuze overtuiging! Ik ben overtuigd van hun goede bedoelingen, maar ik raad ze met klem af!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van Sander.

Sander had al een poos het idee dat hij hulp nodig had en die zocht hij in eerste instantie in het gewone circuit. Zo’n jaar of vier bezocht hij therapeuten, die hem helaas niet konden helpen. ‘Ik was ook niet eerlijk tegen hen’, verklaart hij zelf. ‘Ik durfde hen niet het hele verhaal te vertellen, bang als ik was dat ze het niet zouden begrijpen.’ Soms zeiden de therapeuten ook tegen hem: ‘Waar maak je je druk over? Zoals jij leeft, doen er zoveel.’
‘Omdat de therapeuten geen ervaringsdeskundigen zijn, kon ik ze gemakkelijk een rad voor de ogen draaien. Ze kenden de trucs niet.’ zegt Sander.

Helemaal ten einde raad kwam hij bij de SLAA terecht. Die mensen, zelf allemaal verslaafd, kon hij niet voor de gek houden. Als ervaringsdeskundigen kenden ze alle trucs. In de gespreksgroep van de SLAA kan ieder zijn verhaal vertellen, zonder dat iemand het gek vindt. Iedereen luistert, niemand oordeelt of geeft advies. In het begin dacht Sander dat anderen er erger aan toe waren dan hij. Maar dat kwam omdat hijzelf nog dingen achter hield. Zelfs in deze groep duurde het nog maanden voordat hij zijn hele verhaal eerlijk durfde te vertellen.
Hij voelde zich thuis bij de groep van de SLAA, omdat niemand iets van hem hoefde. Het was ongelooflijk voor hem op zo’n bijeenkomst te komen en iemand te horen vertellen, wat hij nog nooit aan iemand had durven zeggen.

Dit helemaal eerlijk zijn over de toestand waarin je je bevindt, is de eerste stap. Dit is vooral bij deze verslaving niet makkelijk. Een alcoholist weet dat hij geen druppel alcohol meer moet drinken, want anders vervalt hij weer in het oude gedrag. Maar wat is dat bij deze verslaving? Om te ontdekken wat je eigen persoonlijke ‘bottom line’ is, moet je heel eerlijk zijn tegenover jezelf, en het probleem ook eerlijk benoemen. De verslaving is een manifestatie van het probleem en het probleem is een spirituele ziekte, ontdekte Sander.

Het programma van de AA voorziet in twaalf stappen die wel is waar niet een volledige genezing tot gevolg hebben, maar wel een zodanige gedragsverandering dat de verslaving geen macht meer heeft over de verslaafde. In de Nederlandse SLAA groep waar Sander de gemeenschap en de steun gevonden had, die hij zo nodig had, merkte hij na een poosje dat de meesten niet verder kwamen dan het delen van hun verhaal, de stap dus van het besef van machteloosheid en de erkenning van het probleem. Maar dat er geen verdere stappen naar een herstel waren.

Na enig zoeken op internet vond hij dat bij SLAA groepen in de VS mensen wel verder kwamen. Deze ontdekking bracht hem ertoe naar Amerika te gaan om te leren wat hun geheim was. Sander bleef enige weken in de VS en vond een sponsor. Dit is in het taalgebruik van de AA iemand, een ervaringsdeskundige, die je op jouw verzoek helpt om door de 12 stappen te gaan. Hij volgde een AA ‘back to basics’ programma, waarin hij leerde dat de 12 stappen in vier groepen in te delen zijn. De eerste drie hebben te maken met overgave. Het besef dat je een probleem hebt en dat je er zelf niet uitkomt, overgave aan een macht hoger en groter dan jezelf. De volgende drie rangschikt hij onder het hoofdje ‘delen’. Je maakt een morele inventaris op en erkent tegenover God, tegenover jezelf en tegenover een ander mens de precieze aard van je misstappen. De derde groep heeft te maken met restitutie, het zo mogelijk dingen goed maken bij mensen die je schade berokkend hebt en God vragen je tekortkomingen weg te nemen. Stap 9, die van de restitutie, is de moeilijkste, zegt Sander. Hij heeft er vaak zeer tegenop gezien, maar als hij het gedaan heeft, valt het altijd mee. Mensen zijn er vaak blij mee en voor hemzelf is het altijd een bevrijding. De laatste drie stappen hebben te maken met het vinden van richting in je leven door gebed en meditatie,en door te proberen anderen te helpen; een spiritueel ontwaken.

Sander was niet gelovig toen hij aan deze zoektocht begon. Maar gaandeweg drong het besef door dat hij een hogere macht nodig had om zijn verslaving de baas te kunnen. Zijn sponsor vroeg hem of hij bereid was die hogere macht te gaan zoeken. Die bereidheid was genoeg om verder te gaan met de stappen. En door die stappen te doorlopen, zegt Sander, is hij God gaan ervaren. Hij gelooft dat God hem de kracht geeft bepaalde gezonde keuzes te maken. Dat wil niet zeggen dat de verslaving geheel verdwenen is: hij zal altijd gevoelig blijven voor verleidingen. Maar met de hulp van God kan hij per dag ‘nuchter’blijven.

Na terugkomst heeft hij de ervaringen uit de VS gedeeld met de SLAA in Nederland, wat de groepen hier een nieuwe impuls heeft gegeven. Dat doorgeven, de essentie van stap 12, is essentieel. Dat moet je altijd blijven doen, evenals de stappen ervoor: die van het kritisch zelfonderzoek en de dagelijkse stille tijd. Dit is daarom belangrijk omdat je nooit mag vergeten dat je een zwakke plek hebt. ‘Zodra ik dat vergeet en de stappen 10 tot en met 12 niet meer doe’, zegt Sander, ‘komt de obsessie terug. Ik moet dan onmiddellijk iemand bellen en dit eerlijk opbiechten. En die persoon zal dan zeker aan me vragen: “Hoe staat het met je spirituele conditie?” De kern van het programma is eigenlijk een verandering van hart. Ik zoek naar eerlijkheid, probeer het juiste te doen, probeer geestelijk te groeien en anderen te helpen. Ik had dat nooit van mezelf kunnen denken. Ik ben een ander mens geworden.’

Sander is kortgeleden getrouwd en de trotse vader van een twee maanden oud dochtertje.

Bron: Initiatives of Change

........................................................................................................................................................................

 

Top
info@verslaving.org